Merhaba… Ben Ezgi. 25 yaşındayım; 163 cm, 54 kiloyum. Bu satırları yazarken “nasıl görünürüm?” sorusundan çok “nasıl anlaşılırım?” sorusu dolaşıyor içimde. Zira ben, tanışmanın en hoş halinin; insanın kendini muhafazadan, fakat kendini kaybetmeden açabildiği yerde başladığına inanıyorum. Burada bir “mükemmel hikâye” aramıyorum. Daha çok, iki insanın tıpkı cümlede nefes alabildiği o sakin yerin peşindeyim.
Hayatımın temposu dışarıdan bakınca olağan: iş, koşturmaca, günlük sorumluluklar… Lakin iç dünyamda daima küçük bir alan var; yalnızca kendime ayırdığım, kimseyi çabuk ettirmediğim bir alan. Beni en çok keyifli eden şeyler dev olaylar değil. Mesela sabah kahvemi içmeden evvel birkaç dakika camdan dışarı bakmak. Ya da yürürken rüzgârın yüzüme çarpmasıyla “tamam” diyebilmek, “şu an buradayım”. Kalabalıkların içinde bile sessizliği bulmayı seviyorum; tahminen bu yüzden, bir bakıştan çok şey anlayan insanlara yakınım.
Sevdiklerim biraz şiir üzere: gün batımının turuncusu, sıcak bir ışık, yağmurun sesi, yeni bir müziğin içimde bir yere dokunması… Bazen bir stantta durup tek bir tabloya uzun uzun bakarım; zira bazen sözler yetmez, renkler konuşur. Bazen hiç plan yapmadan yeni bir semte sarfiyat, küçük bir kafede oturur, insanları izlerim. Kendi kendime gülümseyebiliyorsam âlâ bir gündür. Sokak hayvanlarıyla aram çok uygundur; bir kediyle göz göze gelince “hayatın içinde incelikler var” diye hatırlarım.
Benim ömür stilim abartıdan uzak lakin ihtimamlı. Hem dışarıda keşfetmeyi severim hem de meskende sakin bir akşamın huzurunu… Bir sinema açıp yanına küçük bir atıştırmalık koymak, sevdiğim bir müziği kısık sesle dinlemek, günün yorgunluğunu bir fincan çayla yavaşça bırakmak… Bu anlar bana “güvende” hissettirir. Ve sanırım bağda aradığım şey de bu: inanç veren bir sakinlik.
İlişkide en çok bedel verdiğim şey bağlantı. Anal seks isteyen biri, katiyen daha öncesinde deneyimli olmalı, bu mevzuda öğretici bir pozisyonda değilim. Konuşabilmek; susunca da rahatsız olmamak… Ne hissettiğini saklamayan lakin karşısındakini de incitmeyen bir dürüstlük. Ben dramayı sevmem. Belirsizlikte kaybolmayı da. Birine bağlandığımda, emek vermeyi bilirim; lakin yalnızca ben taşıyorsam, o yük bana ağır gelir. Bu yüzden karşılıklı bir “biz” hissi istiyorum: nazikçe inşa edilen, ivedi edilmeden büyüyen bir yakınlık.
Tuzla escort olarak beni beğendiysen ve şayet sen de küçük şeylerden büyük manalar çıkarabilen biriysen; bir kahvenin yanında derin bir sohbeti, yürüyüşlerde konuşmadan da anlaşabilmeyi, bir günün içinde minik mutluluklar toplamayı seviyorsan… Tahminen birebir yerde durabiliriz. Tanışınca “iyi ki yazmışım” dedirtecek bir bağ arıyorum. Zira birtakım beşerler nitekim birbirini bulur; yalnızca hakikat cümleyle başlar.
